خبر

خاطرات پروین خسروی ازکشتار زندانیان1367

56

مرجان افتخاری ویادمانده هایش از کشتار تابستان ۶۷

*-توضیح مدافعان حقوق بشر ترکمنصحرا: این خاطره برای بزرگداشت خاطره ی کشته شده گان براثر توطئه ارگانهای حکومتی بویژه سالگرد کشتار وسیع زندانیان سیاسی درتابستان 1367  باز نشر میشود.

 

تابستان سال ۱۳۶۶ تازه به بند منتقل شده بودیم که تعداد ده نفر از تشکیلات بند و تواب تاکتیکی های سابق سازمان مجاهدین از جمله فضیلت علامه و فریبا عمومی را به بند ما منتقل کردند، با آمدن آنها فضا و جو بند تا چند روز تغییر کردند، راستش با توجه به سوابق آنها از حضورشان در بندکمی ترسیده بودیم و احساس نا امنی شدیدی به ما دست داده بود! حتی در روزهای اول تعدادی از بچه های مجاهد مثل فروزان عبدی، مهری قنات آبادی، مهین قربانی و تا حدودی مریم گلزاده که از سال ۱۳۶۰ بسیار خوب و بدون هیچ تاکتیکی دوران زندان خود را گذرانده بودند با احتیاط زیاد با آنها رفتار می کردند ولی مانند همیشه که همه چیز با توجیه حل می شد این مسأله هم حل شد!

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

هنوز دو هفته ای از ورود آنها نگذشته بود که متوجه برگزاری هسته های مطالعاتی چندین نفره آنها در وسط زمین والیبال شدیم! برای ما گروه های مطالعاتی آن هم به شکل علنی سؤال برانگیز بودند! در ضمن نگهبانان زن هم که چند بار در روز وارد بند می شدند این صحنه را دیده بودند، به یاد دارم که من و تعدادی از رفقایم در مورد این شکل و شیوه جدید مجاهدین صحبت کردیم، حتی یکی از آنها گفت: “حتما تاکتیک جدید آنهاست!” پس از مدتی از طریق ملاقات ها به ما خبر رسید که در زندان گوهردشت بچه های مجاهد ورزش گروهی و رزمی انجام می دهند! چقدر این خبر درست بود نمی دانم، تابستان آن سال خیلی زود گذشت و ما به سالن سه آسایشگاه منتقل شدیم، در بند ۳۲۵ و سالن سه آسایشگاه همیشه اتاق های ما و بچه های مجاهد جدا بودند، به طور کلی اکثر ما با آنها ارتباط و یا تماسی نداشتیم، تنها تعداد کمی از بچه های چپ با آنها هم اتاق و یا در ارتباط بودند.

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

اگر اشتباه نکنم در نیمه خرداد و یا اول تیرماه سال ۱۳۶۷ مریم گلزاده غفوری برای چند روز به مرخصی یا برای معالجه از زندان بیرون رفته بود، همه ما در جریان خروج او از زندان قرار نداشتیم، یک روز که ما در هواخوری مشغول کارهای خود بودیم با جمع شدن بچه های مجاهد متوجه شدیم که مریم گلزاده به زندان برگشته است، تنها خبری که پس از بازگشت مریم به ما رسید چنین بود: “یا به زودی همه ما آزاد می شویم و یا همه ما را اعدام خواهند کرد!” این خبر یا پیغام و یا هر چیزی که آن را بنامیم باز برای ما عجیب بود، هنوز چند روزی از این خبر نگذشته بود که روی نرده های چوبی پله های بند کنده کاری هائی مبنی بر فروغ جاویدان را مشاهده کردیم! حوادث و وقایعی که قبل از مرداد سال ۱۳۶۷ یکی پس از دیگری شاهد آنها بودیم، درضمن از تابستان سال ۱۳۶۶ برخوردها و رفتار مجاهدین با نگهبانان زن متفاوت شده بودند، این بار برعکس گذشته بیشتر حالت تهاجمی داشتند!

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

طبق معمول همیشه در بیست و هفتم یا بیست و هشتم تیر ۱۳۶۷ ساعت شب همه ما برای دیدن و شنیدن اخبار جلوی تلویزیون نشسته بودیم، گوینده اخبار ابتدا با خواندن آیه ای از قرآن اعلام کرد که خمینی با نوشیدن جام زهر قطعنامه ۵۹۸ سازمان ملل را پذیرفته است! ما که هیچ منبع خبری دیگری جز روزنامه های دولتی و تلویزیون نداشتیم با حیرت و ناباوری به اخبار گوش دادیم، من و چند نفر از دوستانم دور هم جمع شدیم و در مورد این خبر باهم بحث کردیم ولی بیشتر در مورد نتایج قبول قطعنامه در سطح بین المللی و بروز اختلافات داخلی در مورد ادامه و پایان جنگ به بررسی پرداختیم.

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

سوم یا چهارم مردادماه باز طبق معمول ساعت هشت شب جلوی تلویزیون سر بند برای دیدن اخبار نشسته بودیم که دو نگهبان وارد بند شدند و اسامی مریم گلزاده غفوری، فضیلت علامه و فریبا عمومی و یک نفر دیگر را برای بازجوئی اعلام کردند! به یاد دارم که خارج شدن آنها از بند خیلی طول کشید به طوری که نگهبانان چند بار اسامی آنها را تکرار کردند ولی برعکس همیشه داد و فریاد نکردند! برای همه ما زندانیان چپ این سه نفر هر یک به نوعی شخصیت های خاص مجاهدین بودند، این آخرین باری بود که آنها را می دیدیم، آنها رفتند و هرگز بازنگشتند!

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

چند روز پس از رفتن آنها باز شب هنگام حدود ساعت نه یا ده شب اسامی تمامی بچه های مجاهد را از بلندگوی بند برای بازجوئی اعلام کردند! احساس ما نسبت به رفتن آنها ناراحت کننده و نگران کننده بود، آنها رفتند ولی پس از دو یا سه ساعت همه آنها بازگشتند، ظاهرا آنها را به دفتر زندان برده بودند و پس از مدتی سرگردانی آنها را به بند بازگرداندند!

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

فردای آن شب باز هم اسامی همه آنها از بلندگو اعلام شد! این بار حالت ها و احساس ها طور دیگری بودند، گوئی برای همیشه از بند می روند و دیگر بازنخواهند گشت! فضای سنگین و سکوت مرگباری تمام جو بند را به خود گرفته بود، ما مخالف سازمان مجاهدین و سیاست های آن بودیم ولی انسان بودیم، با تمام احساسات انسانی، به خصوص که بند به بند و زندان به زندان سال های طولانی را با آنها گذرانده بودیم، من و یکی از دوستانم که بغضی سنگین از رفتن این گونه آنها داشتیم آن شب به سختی گریستیم، بند خالی شده بود و در اتاق های مجاهدین هیچکس نبود! هرگز و هیچ وقت چهره زیبا، دوست داشتنی و لبخندهای فروزان عبدی را فراموش نمی کنم، محبوبه صفائی را از سال ۱۳۶۲ در اوین، مهین قربانی و رقیه اکبری را از قزلحصار می شناختم، مدت کوتاهی در قزلحصار به چند نفر از آنها شیمی درس داده بودم، علیرغم این که هیچ ارتباطی با مریم گلزاده نداشتم ولی او با لبخندی به آرامی سلام می کرد، فروزان، مهین، مریم، محبوبه، رقیه، مهری، شورانگیز، مهری قنات آبادی و دیگران با پرنسیپ هائی که شایسته زندانی سیاسی است سال ها بند به بند و زندان به زندان، انفرادی و تنبیهی با ما بودند و حالا پس از گذراندن سال های سخت و طولانی زندان لحظه های آخر را می گذراندند! یادشان گرامی باد.

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

یک یا دو روز پس از رفتن آنها در پنجم یا ششم مرداد ۱۳۶۷ حدود ساعت ده صبح دو نگهبان زن وارد بند شدند و با سختی و زحمت زیاد تنها تلویزیون سر بند را بردند و به اعتراض چند نفر از ما که شاهد این صحنه بودیم پاسخی ندادند! از این تاریخ به بعد تمام کانال های ارتباطی ما با دنیای خارج یعنی روزنامه و ملاقات کاملا قطع شدند! در ضمن بهداری، تنها امکان دیدن زندانیان دیگر و کسب خبر هم قطع شده بود! بی خبری کامل از همه جا، از اوضاع و احوال کشورمان، خانواده هایمان و زندانیان دیگر! شب و روز را با نگرانی و همراه با سکوت می گذراندیم، تنها چیزی که به یاد دارم سکوت سنگین بند و قدم زدن های طولانی مدت بچه ها در راهرو بود، احساس این لحظه ها برای کسانی که در بیرون از زندان هستند و شرایط ما را نداشتند مشکل است!

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

در ماه مرداد دو بار نگهبانان زن به طور رسمی اتاق به اتاق از هر یک از ما چند سؤال مشخص و همه جواب ها را یادداشت کردند، سؤال ها این چنین بودند:

اسم و اسم فامیل

اتهام و چند سال حکم داری

گروه و سازمانت را قبول داری یا نه؟

جمهوری اسلامی را قبول داری یا نه؟

مسلمان هستی یا نه؟

هر یک از ما با توجه به نظری که داشتیم به این سؤال ها جواب می دادیم، من در اتاق صد و یک بودم، به یاد دارم که از یازده نفر هم اتاقی نه نفر به این سؤال که جمهوری اسلامی را قبول داری یا نه و مسلمان هستی یا نه جواب منفی دادیم ولی هیچ کدام از ما در مورد سازمان ها و گروه های سیاسی هیچ وقت و در هیچ زمانی نظری را به زندان اعلام نمی کردیم! (هیچ وقت با بازجوها، رئیس و دادیارهای زندان وارد بحث در مورد نظرات خود نمی شدیم!) برای ما مشخص بود که شرایط سختی در انتظار ماست ولی چه شرایطی و چگونه هیچ اطلاعی نداشتیم!

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

در اواخر مرداد و اوائل شهریورماه از کانالی (که ضرورتی به ذکر آن نیست!) متوجه شدیم که تعدادی از رفقای آزادی را که در سالن یک در اتاق های دربسته بودند به سلول انفرادی برده و در پنج نوبت نماز به آنها پنج ضربه کابل (حد ارتداد) می زنند! پس از چندی از سالن ما که همه احکام بالائی داشتیم سه نفر از اعضای حزب توده و اکثریت را به همین منظور بردند، همه رفقای آزادی هر یک پس از مدتی خواندن نماز را پذیرفتند و حد زدن آنها قطع شد! طبق خبرهائی که پس از قطع حدها و باز شدن هواخوری به ما رسیدند یک نفر از بچه های آزادی با همان ضربه اول و دیگری عصر همان روز اول شرط نماز را پذیرفتند، بقیه به تناوب هفت و هشت روز زیر فشار و شکنجه قرون وسطائی طاقت آوردند!

سهیلا درویش کهن که دختر جوان و از هواداران اکثریت بود خودکشی کرد! (س – ب) از هواداران اقلیت پس از سیزده روز شکنجه رگ دست خود را زد ولی خوشبختانه نگهبانان متوجه می شوند و او را به بهداری منتقل می کنند، بعدها شنیدیم که حلوائی جنایتکار او را به خاطر اقدام به خودکشی زیر مشت و لگد گرفته بود! دو نفر از اعضای حزب توده (م – ت) و (ن – د) که از همان ابتدا در اعتراض به این عمل وحشیانه و غیر انسانی اعتصاب غذا کرده بودند شانزده روز تمام در مقابل شکنجه مقاومت کردند، وقتی آنها به سالن سه بازگشتند توانائی راه رفتن نداشتند! یکی دیگر از رفقای ما (ف – ن) را در هفته آخر قبل از اتمام حدها به زیر حد ارتداد بردند، او هم یک هفته کامل این شکنجه روحی و جسمی غیر انسانی را تحمل کرد، در جریان حدهای ارتداد همه ما که در سالن سه بودیم و از جریان این شکنجه اطلاع داشتیم به خصوص تعدادی از ما که به نگهبانان زن اعلام کرده بودیم که نه جمهوری اسلامی را قبول داریم و نه مسلمان هستیم خود را برای شرایط سخت آماده می کردیم و منتظر بودیم که تعدادی از ما را هم زیر حد ارتداد ببرند ولی خوشبختانه همه چیز به یکباره در شانزدهم یا بیستم شهریور قطع شد!

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

اواسط مهرماه چند شب اسامی دو یا سه نفر را از بلندگوی بند برای بازجوئی اعلام کردند، از جمله خود من! درست یادم نیست دفتر مرکزی بود یا جای دیگر ولی از ما شماره تلفن خواستند و ما توانستیم با خانواده خود صحبت کنیم، در اواخر مهرماه و اوائل آبان ملاقات تعدادی از رفقا آزاد شد، به یاد دارم که ملاقات بعضی از رفقای ما در ماه آذر آزاد شد، در روز ملاقات خانواده های ما با رنگ های پریده، با چشمانی پر از ترس و هراس و اشک هائی که قطع نمی شدند، با بغضی دردناک پشت شیشه ها گریه می کردند، آن روز مادرم به ملاقات من آمده بود، صورت کشیده اش لاغرتر و چشمانش از شدت گریه ورم کرده و سرخ بودند، هیچ چیز نمی گفت فقط مرا ناباورانه نگاه می کرد و دائم می گفت: “نمیدونی چه خبر است!” ملاقات کوتاه بود، خانواده ها از پشت شیشه کنده نمی شدند، نگهبانان چند بار به آنها تذکر دادند! پس از ملاقات بود که متوجه شدیم چه فاجعه ای و چه جنایتی رخ داده است! متوجه شدیم که همسران، برادران، یاران و رفقای ما را کشته اند! آن روز در ناباوری و بهت در کنار هم اشک ریختیم و پس از ساعتی بند در سکوت مطلق فرو رفت، سکوتی سنگین، هیچکس با کسی حرف نمی زد، همه ما در گوشه و کنج تنهائی خود خزیده بودیم و تا چند روز چنین بود، کمرها خم، چهره ها غمگین، شکسته و دردمند بودند.

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

در ملاقات اول هنوز ما متوجه گستردگی چنین فاجعه جنایت باری نشده بودیم، هنوز ما نمی دانستیم که کشتاری سراسری و برنامه ریزی شده در تمام ایران صورت گرفته است، در تماس ها و ملاقات دوم متوجه اوج فاجعه شدیم، در آبان ماه خبردار شدیم که کتایون دادامیری یکی از کسانی که اتهام مجاهد داشت ولی سال ها بود که در زندان تغییر ایدئولوژی داده بود و در سال ۱۳۶۵ از اوین به زندان رشت منتقل شده بود هم اعدام شده است! درست مانند مریم پاکباز در تهران! در هر ملاقات خبرهای دردناکی از اعدام زندانیان سیاسی می شنیدیم، اخباری سخت، هولناک و باور نکردنی ولی باورمان شد چرا که واقعیت خود را در هر شرایطی تحمیل می کند، از این به بعد فشار خانواده ها روی ما بیشتر شده بود، زندان هم سیاست را تغییر داده بود، خبرهائی مبنی بر مرخصی های اجباری و رفتن بیرون تعدادی از رفقایمان از سالن آزادی ها شنیدیم.

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

درنوروز سال ۱۳۶۸ اصلا حال و هوای نوروز را نداشتیم ولی زندان در روز ملاقات به خانواده ها اعلام کرده بود که می توانند شیرینی برای زندانیان بفرستند، درهمان زمان کوتاه بعضی ازخانواده ها سریع شیرینی خریده بودند ازجمله خواهر من ولی دربند کمتر کسی مایل به خوردن شیرینی بود! دراردیبهشت سال ۱۳۶۸ همه ما را که احکامی بالا داشتیم به سالن دربسته منتقل کردند!

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

درتیرماه سال ۱۳۶۸ یک روز پس از ملاقات مرا برای بازجوئی صدا زدند، با کمی ترس خود را آماده کردم، در دفتر زندان با حضور کسی که خود را دادیار زندان معرفی می کرد با خانواده ام ملاقات حضوری داشتم و اصرار وخواهش خانواده ام وحرف های دادیار زندان مبنی بر این که ما با آزادی هیچ یک از آنها مشکلی نداریم و این آنها هستند که آزادی را نمی خواهند! (می توانید فضا و صحنه را تصور کنید!) بالاخره پس از چند هفته انفرادی با تضمینی سنگین و درخواست خانواده ام به مرخصی رفتم ولی چند ماه بعد دریک نقطه دور دیگر درحال خروج از کشور دوباره دستگیر وپس از شناسائی و گذراندن مراحل اولیه به اوین منتقل شدم، این بار به جرم خروج غیر قانونی ازکشور! (به دلائل مختلفی که تنها به خودم مربوط نمی شوند توضیح بیشتر دراین مورد را ضروری نمی دانم!)

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

پس از مدت های طولانی بازجوئی و انفرادی و چندین بار اعتراض در مورد نگه داشتنمان در انفرادی بالاخره در بیست و پنجم فروردین سال ۱۳۷۰ با ضمانت یکی از افراد خانواده ام و پرداخت غرامت مالی آزاد شدم و تا سال ۱۳۷٤ ممنوع الخروج بودم، در اواخر این سال با مشکلات زیادی بالاخره با پاسپورتی که اجازه یک بار خروج از کشور را داشت توانستم به طور قانونی از ایران خارج شوم، قبل از خروج به شهرآرا که دوران کودکی و نوجوانیم را گذرانده بودم و در پارک کوچک آن بازی کرده بودم رفتم تا شاید خاطرات آن دوره را یک بار دیگر زنده کنم، چند بار هم به دانشگاه تهران رفتم، جائی که سال های طولانی دوران دانشجوئی را سیر کرده بودم، با خاطراتی تلخ و شیرین از مبارزات دانشجوئی، چند بار برای مدتی روی پله های دانشکده علوم و فنی نشستم ولی این بار کنارم کاملا خالی بود! چند بار هم به کتابفروشی های روبروی دانشگاه و به بازارچه کتاب سر زدم، به امید این که یک بار دیگر بتوانم این خاطرات و یادها را زنده کنم، با کوله باری از خاطرات تلخ و شیرین، تجربه، با یاد کسانی که دوستشان داشتم و دارم ایران را ترک کردم، هنگام ترک کردن این احساس را داشتم که هرگز وشاید تا سالهای طولانی بازنخواهم گشت ولی امید به بازگشت را از دست نداده ام، این امید چون شعله ای وجودم را گرم می کند!

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

پروین خسروی که با نام مستعار مرجان افتخاری شناخته می شود هشت سال ازسال ۱۳۶۲ تا سال ۱۳۷۰برای کمونیست بودن و وابستگی به سازمان فدائیان – اقلیت در زندان ها و شکنجه گاه های گوناگون رژیم ولایت فقیه زندانی بود و پس از آزادی هست و نیستش را در دوزخ رژیم ولایت فقیه رها کرده و با سختی های فراوان به فرامرز گریخت!

★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★★

منبع

https://yadi.sk/i/RsJ3c-4omLG5q

* برگرفته از کتاب: “یادها و دیدگاه ها” نوشته: پروین خسروی (مرجان افتخاری)

بخش دیدگاهها > نشانی منبع   http://iranglobal.info/node/68401  ، روز نشر 27سپتامبر2018 

در باره نویسنده / 

hakalan dev

مطالب مرتبط

اطلاعیه ها

  • 🛑 اطلاعیه مشترک شورای مدیریت گذار و شورای ملی تصمیم

    با ادای احترام به همه رزمندگان انقلاب پرشکوه “زن، زندگی، آزادی” که این چنین قهرمانانه و فداکارانه در سراسر ایران با نظام جنایت پیشه جمهوری اسلامی نبرد می کنند؛با گرامی داشت یاد عزیز جوانان و همه انسان هایی که در راه رهایی ایران و پاسداشت شأن و حرمت انسانی جان فدا کردند؛و با الهام از…

  • بیانیه 3تشکل ترکمن صحرایی بمناسبت روز جهانی حقوق بشر 2022

    روز جهانی حقوق بشر نوید بخش دنیایی مبتنی بر آزادی و برابری     دهم دسامبر امسال هفتاد وچهارمین سالگرد روزجهانی حقوق بشر است. سند تاریخی منشور ویا اعلامیه جهانی حقوق بشر بمثابه یک عهد و پیمان بین‌المللی در روز دهم دسامبر سال 1948 به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد رسید. ازآن پس این روز بنام روز جهانی حقوق بشر درحافظه تاریخی بشریت برای همیشه…

  • نامه5 سازمان زنان ملیتهای تحت ستم درایران به9 سازمان بین المللی

    نامه پنج سازمان زنان ملیت‌های تحت ستم درایران به نه سازمان بین المللی، ازجمله امنستی اینترناسیونال ویونیسف… ازابراز همبستگی شما متشکریم، اما زمان اقدام فوری درایران فرا رسیده است! به: سازمان ملل، یونیسف، عفو بین الملل، سازمان بین المللی کار،ENNHRI  وهرکسی به مدافعان حقوق بشر درایران اهمیت می دهدموضوع :  ازابراز همبستگی شما متشکرم، اما زمان اقدام فوری برای…

  • به حمایت مقاومت کردستان به پیوندیم

    درحمایت از مقامت کردستان ایران به اعتصاب سراسری به پیوندیم تاریخ جنبش‌های سیاسی و اجتماعی ایران خیزش ها و انقلاب هایی را در دل خود جای داده که بنا به شرایط و ویژه گی ها ، بخشی از نواحی و اتنیک های ایران نقشی چشمگیر و تاثیر گذار در شکل گیری روند آن وقایع تاریخی…

  • فراخوان سه ائتلاف سياسی به مناسبت چهلمین روز جمعه‌ی خونین زاهدان و همدردی با مردم خاش

    برای چهلمین روز جمعه‌ی خونین زاهدان و همدردی با مردم خاش پس از جمعه‌ی سیاه و خونین خاش در حالی به چھلمین روز جمعه‌ی سیاه و خونین زاھدان که در ھشتم مھرماه ١٤٠١ اتفاق افتاد نزدیک می‌شویم که رژیم سفاک جمهوری اسلامی جمعه‌ی خونین دیگری را در ١٣ آبان در شهرستان خاش رقم زد که…

  • اطلاعیه‌

    “کؤنگلۆنگ تاپان دۇست یۇلوندا، جان بِرگین”“جان ده در راه دوستی که دل آرامِ توست”“ماغتئمغولئ پئراغئ” همایش بزرگداشت 289-مین سالگرد تولد شاعر بزرگ تورکمن، مختومقلی فراغی در “آق توقای”، با هماهنگی استانداری گلستان، اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان و شورای هماهنگی جمعیت‌ها و انجمن‌های ادبی-فرهنگی تورکمنصحرا برگزار می‌گردد. مکان:آق‌توقای- آرامگاهزمان:پنج‌شنبه 29 اردیبهشت، مراسم رسمی…

  • اطلاعیه مشترک دو سازمان فرهنگی وسیاسی ونیز حقوق بشری ترکمن صحرا

    نه به جنگ، پیش بسوی صلح ، تفاهم وهمکاری هرچه گسترده تر جهانیان برای حقوق بشر، آزادی و دمکراسی  رئیس‌جمهور فدراسیون روسیه، برای حل مسایل و مشکلاتی که روسیه در رابطه با اوکراین دارد، راه جنگ را پذیرفته در روز 24فوریه 2022 فرمان اعزام قوای نظامی صادر نمود و دنیا را در وضعیت بیم وهراس…

  • اعتراض مدافعان حقوق بشر ترکمن صحرا بسازمان ملل

    اعتراض سازمان مدافعان حقوق بشر ترکمن صحرا   به برگزیدن جمهوری اسلامی ایران، به عضویت کمیسیون مقام زن در سازمان ملل اخیرا برخلاف انتظار جامعه مدنی جهانی بویژه جامعه مدنی ایران  در رسانه های سراسر جهان اعلام شد جمهوری اسلامی ایران، به عضویت کمیسیون مقام زن درسازمان ملل متحد برگزیده شده است. سوال سازمان  مدافعان حقوق بشر ترکمنصحرا  از مسئولین سازمان…

  • اطلاعیه 3ائتلاف اتحادیه ای با عنوان موج دوم کرونا وحکومت ناپیدا

    کنگره ملیتهای ایران فدرال، شورای دموکراسی خواهان ایران، همبستگی برای آزادی وبرابری درایران موج دوم کرونا وحکومت ناپیدا ! همانگونه که از سوی پزشکان و دانشمندان پیشبینی می‌شد، موج دوم ویروس کرونا جهان را دربرگرفته و این بار به مراتب شدیدتر و وسیعتر جان انسانها را تهدید می‌کند. هنوز نه داروئی برای مداوای آن یافته اند…

  • بمناسبت درگذشت مرد نیکوکار سرشناسی از تورکمنصحرا

    احمد محمدی سرمایه دار سرشناسی درامور خیریه ونیز کارخانه داری باسابقه وموفق و خوشنام ترکمنصحرا واهل گنبد کاووس، کسی که از سال های پس از پایان جنگ دوم جهانی وقتی که در ترکمن صحرا و شهر گنبد رونق اقتصادی آغاز می شود موجب اشتغال نزدیک به هزار نفر درمجموعه  کارخانجات و مزارع اش شده بود،…

  • حکم اعدام ۳ نفر از معترضین آبان ماه ۹۸ تایید شد

    احکام اعدام امیرحسین مرادی، سعید تمجیدی و محمد رجبی، سه تن از شهروندان بازداشت شده در جریان اعتراضات سراسری آبان ماه ۹۸ در دیوان عالی کشور تایید شد. این افراد پیشتر توسط دادگاه انقلاب تهران به حبس، شلاق و اعدام محکوم شده بودند حکم اعدام سه متهم اعتراضات آبان ماه تایید شد احکام اعدام امیرحسین…

  • بیانیه شورای دمکراسی خواهان ایران درباره کشته شدن قاسم سلیمانی

  • بیانیه شورای دمکراسی خواهان ایران

    همانطور که در روزها و هفته های گذشته شاهد بودیم حکومت ضد مردمی جمهوری اسلامی در اقدامی جنایتکارانه و مطابق روال بیش از چهل سال حکومتداری خود, خیل عظیم مردم معترض به گرانی و بیکاری را که به صورت مسالمت آمیز به خیابانها آمده بودند بدون رعایت هیچگونه موازین حقوق بشری به گلوله بست که…

  • درخواست از جامعه جهانی برای حمایت از معترضان

     بیانیه کانون مدافعان حقوق بشردرخواست از جامعه جهانی برای حمایت از معترضانطی روزهای اخیر و با افزایش ناگهانی و بی سابقه قیمت بنزین در ایران،  در واکنش به این تصمیم و در سراسر کشور مردم دست به تجمعات اعتراض آمیز زده اند. متاسفانه و بنا به اخبار منتشر شده توسط رسانه های گوناگون، این اعتراضات…

  • اعلامیه شورای دمکراسی خواهان ایران درحمایت ازموج جدید جنبش مردمان ایران علیه حکومت

    مردم آزادیخواە ایرانفعالان حقوق بشر،نھادھای جامعە مدنی،رسانه های برون مرزی ھمانگونە کە مشاھدە میکنیم در روزھای اخیر حکومت ضد مردمی جمھوری اسلامی در راستای پیشبرد سیاست ھای فتنە گرانە خود درمنطقە وھمچنین برای پر کردن خزانە خود بار دیگر سفرەھای مردم را نشانە گرفته است، بە گونەای کە در یک شبانە روز قیمت بنزین در…

  • اطلاعیه/ آجی حابر

    بیر گون اوّنگ یعنی 30 شهریور1398 داشلی برون یولیندا بیر مسافرلی مینی بوس 18 چرخلی بیر تریلی بیله چاقیشماغی نتیجه سینده ۱۳ دن کوّپ مسافر آرادان چیقیپ، اونلارچا یارالی بولان مسافر هم گنبد کاووس ینگ بیمارستانلارینا یوللانیپ دیر بو آجی خبری ترکمن صحرا بیله گلستان ولایت نینگ یاشایجیلارینا تسلیت آیدیپ مرحوم بولان لارینگ غالانلارینا بیک…

  • درباره سایت

    در این وب سایت و در شبکه های اجتماعی , مدافعان حقوق بشر تورکمنصحرا به کمک شما عزیزان تلاش می کنیم تا صدای مردمی که از دیرباز مورد ظلم و ستم بوده و هستند رو به گوش جهانیان برسانیم.
    تمام افراد بشر آزاد زاده می شوند و از لحاظ حيثيت و کرامت و حقوق با هم برابرند. همگی دارای عقل و وجدان هستند و بايد با يکديگر با روحيه ای برادرانه رفتار کنند.

    ما در شبکه های اجتماعی دنبال کنید